I rikthehemi
algave ne floknajen tende
shkurreve te blerta qe ndajne naten
dhe varen tek rrezellima e horizontit
ne uje
gjithnje ne mengjesin
e dasmes se dikujt
si motra jote me krelat qe ia prekin kembet
teksa perkulet ne karrige
duke vidhosur llamben
duke vidhosur detin.
Duam te harrojme
por s’mund t’a heqim
njollen e buzekuqit
prej dhembeve
dhe perdet qe dallgezohen drejt stuhise.
Ti nuk je me shume
se dikush qe ka pare nje fotografi
apo ka qendruar prapa nje bije
me shume te fshehta.
