Buzet e shumeferkuara gerryhen.
Lotet e verbuar prej shembellimit te tyre
nuk kane sy,
veç vijezojne lumenj ne zemer,
mpijne qellimin,
ndertojne turra pendimi, dergojne anije
ne lumenjte tashme te fergelluar
me kujtesen e gjithe ç’humbi.
U gjakosem per njeri-tjetrin;
dolem krah me krah te blinim
radheve te pervuajtjes.
Ti, nje makine
prej flokesh femijesh.
Une, nje shtepi prej mishi grash.
E shtrydhem naten
gjersa pikoi drite.
Ne kindet e rruzullit, shpirtrat ia shitem
kalimatareve qe na i hodhen syte
e burrave te ndershem
ne pellembe;
kishin shijen e ullinjve te kredhur ne mekat.
Ne adoleshencen tone, ndalem se foleri,
thjesht degjonim vetetimen e perdellimit,
shihnim qiejt qumeshtore
hanim rradhiqe
mes barinjve te vathave te kembeve.
Termete per mengjes
veshka alluki per dreke,
mbremjeve uleshim bregut,
shihnim valezat e gjinjeve qe pluskonin.
Mbaroi shpejt-
Mbyllem perdet, shuam dritat,
dhe pime, pime
te vetedijshem per melçite e peshkta.
Pellgjet tane u ngjizen
çarçafeve te feksur.
Ndoshta mrekullite e jeteses
nuk ishin per ne.
