Ne erresiten e kabines, verberisht
duhet t’a gjesh te çaren
dhe t’a fusesh monedhen.
Perdja e zeze ngrihet.
Tani, nje grua e zhveshur
kercen para teje dhe ti shikon
gjunjet e saj, me pas ngre syte
tek arna e telte e qimeve
te cilen ajo bindshem e ndan
me dy gishta
ndersa dora tjeter e saj
ze me pellembe
te gjithe trupin
prej gjinjve gjer tek vithet
dhe je ti qe e ben, per nje çast
po e prek, dhe kur ngre fytyren
drejt te sajes, ajo nuk kundron
me hapesiren, por te sheh ty,
me nje veshtrim qe thote,
Te dua, te perkas ty e gji—
por me pas pengesa zbret.
Ti shtyn nje monedhe tjeter
por kabina duhet te mbyllet
ne menyre qe te hapet serish
si nje ninez qe i pershtatet
mungeses se drites.
Kur me ne fund hapet,
ti e ke humbur ate.
Ajo ka levizur tek dritarja tjeter
dhe po prek fytyren e vagullt te dikujt .
Tashme nje grua tjeter po afrohet
nen dritat dhe pasqyrat, e gezuar
te te shohe te ngecur si nje peshk
ne nje qeske plastike
qe do te çlirohet ne nje qelqurine
me nje keshtjelle qeramike
dhe disa gure te ngjyrte.
Ti e hap gojen porsi peshku
qe pret therrimet
e qe s’kupton ç’i shperndan
ato tek ai.
E ndjen urine te te mprehet
teksa ajo hidhet ne ajrin
midis teje dhe asaj.
Tani, pabesueshmerisht
te vjen ne mendje
jo imazhi i pallimit me te
por nje shpjegim
qe ke degjuar
per largesite midis elektroneve.
Mendo, tha shkencetari,
sikur atomi te kish madhesine
e nje portokalli. Me pas
perfytyroje portokallin
po aq te madh sa toka.
Elektronet do te kishin
madhesine e qershive.
Qershi, mendon ti
dhe, duke futur
nje tjeter monedhe,
e sheh nje siper nje fushe akulli
ne Antarktik
dhe nje tjeter qe po rrokulliset
gjuhes se nje femije te pluhurt
ne nje fshat ne Afriken e Veriut
teksa kercimtarja tund gjinjte,
duke shfaqur thithka
te cilat nuk mund t’i kafshosh
ne kete jete.
E vetmja gje qe mund te besh—
t’i shtrengosh monedhat e mbetura
dhe t’ia perserisesh vetes
qe gjinjte e saj jane te ngurte.
Mund t’i ndjesh.
